Terapia lęku u dzieci w Krakowie

Jak lęk wygląda u dzieci

Lęk u dziecka rzadko mówi „boję się”. Częściej mówi „boli mnie brzuch”, „nie pójdę”, „nie chcę spać sam” — albo nie mówi nic i po prostu unika. Formy, z którymi pracujemy najczęściej:

• Lęk separacyjny — płacz i protest przy każdym rozstaniu, bóle brzucha przed przedszkolem, panika gdy rodzic znika z pola widzenia. Więcej: lęk separacyjny u dziecka.
• Lęk szkolny i odmowa chodzenia do szkoły — poranne awantury, objawy z ciała w dni szkolne, które znikają w weekend. Więcej: dziecko nie chce iść do szkoły.
• Lęk społeczny — unikanie odzywania się na lekcji, wycofanie z grupy, strach przed oceną i ośmieszeniem.
• Mutyzm wybiórczy — dziecko swobodnie mówi w domu, a w przedszkolu czy szkole milknie zupełnie. To zaburzenie lękowe, nie upór — prowadzimy je jako osobną ścieżkę: diagnoza i terapia mutyzmu wybiórczego.
• Zamartwianie się „na zapas” — pytania „a co jeśli...”, trudność z zasypianiem od natłoku myśli, potrzeba ciągłego upewniania się.

Kiedy lęk przestaje być etapem rozwojowym

Strach przed ciemnością u czterolatka czy trema przed występem to normalny rozwój — większość takich lęków słabnie sama. Sygnałem, że warto się skonsultować, jest ta sama trójka co przy innych trudnościach: lęk trwa od tygodni lub miesięcy zamiast słabnąć, pojawia się w więcej niż jednej sytuacji, i realnie ogranicza życie — dziecka (unika, cierpi, gorzej śpi) albo całej rodziny (życie kręci się wokół unikania trudnych sytuacji).

Ważny mechanizm, który warto znać: unikanie przynosi dziecku natychmiastową ulgę, ale utrwala lęk — za każdym razem potwierdza, że sytuacja była „naprawdę groźna”. Dlatego samo czekanie, aż dziecko „wyrośnie”, przy nasilonym lęku często działa odwrotnie.

Jak pracujemy z lękiem

1. Konsultacja z rodzicami — zwykle bez dziecka

Zaczynamy od rozmowy z rodzicami: jak lęk wygląda na co dzień, od kiedy trwa, co go nasila, co już zostało wypróbowane. Po konsultacji wiadomo, czy to temat na terapię, czy wystarczą zmiany w codziennym reagowaniu. Jak to wygląda krok po kroku: pierwsza wizyta.

2. Poznanie dziecka i plan

Terapeutka poznaje dziecko w jego tempie — młodsze dzieci przez zabawę i rysunek, starsze przez rozmowę. Wspólnie z rodzicami ustala cele: nie „żeby się nie bał”, tylko konkretnie — np. „zostaje na urodzinach bez rodzica”, „odzywa się do pani w przedszkolu”.

3. Praca w nurcie CBT — stopniowo, bez forsowania

Rdzeń pracy to stopniowe oswajanie sytuacji lękowych: małymi krokami, w kolejności ustalonej z dzieckiem, z narzędziami do radzenia sobie z napięciem po drodze. Dziecko nie jest rzucane na głęboką wodę — uczy się, że trudne sytuacje są do przejścia, na dowodach z własnego doświadczenia.

4. Rodzice jako współterapeuci

Między sesjami najwięcej dzieje się w domu. Dostajecie konkretne wskazówki, jak reagować na lękowe momenty — co pomaga, a co (mimo najlepszych intencji) lęk podtrzymuje. Postępy omawiamy regularnie i wspólnie decydujemy, kiedy pracę kończyć.

Terapia lęku to obszar psychoterapii dzieci i młodzieży — tam jest pełny opis tego, jak pracujemy terapeutycznie.

Kto prowadzi

• 

  Paulina Tokarczyk

  Psychoterapeuta · CBT

  Psychoterapia dzieci i młodzieży w nurcie poznawczo-behawioralnym: lęk, obniżony nastrój, trudności w relacjach. Rodzice dostają konkretne sposoby reagowania na trudne sytuacje w domu, bez krzyku i kar.

• 

  Wiktoria Kutyłowska

  Psycholog · OCD i zaburzenia lękowe

  Konsultacje i terapia psychologiczna oraz diagnoza ADHD osób dorosłych.

Najczęstsze pytania

Zobacz też: psychoterapia dzieci i młodzieży · Pełny cennik · Poznaj zespół